Het verhaal van Inge (mei 2009)
Onverwachts kreeg het Asante Childrens Home er afgelopen maanden een logeerder bij. In april en mei kwam "Aunty Inge" als 1e officiële vrijwilligster een paar extra handen uit de mouwen steken. En aangezien de kinderen de eerste paar weken nog vakantie hadden, kwam dat mooi uit!
Na een warm welkom van onze 6 “grote” kinderen, die mijn rugzak wilden dragen en Mary Wangari in mijn armen drukten, werd ik rondgeleid en voorgesteld aan 8 baby’s die – in mijn toen nog “Kenya-virgin-eyes” – een 8-ling leken. Al deze mooie donkere en gezonde baby’s waren de eerste dagen nog moeilijk uit elkaar te houden. Voor mijn training van de namen wachtte ik dus op het “buitenspeeluurtje” wanneer de billen bloot mochten en ik dus in ieder geval kon zien wie een jongetje en wie een meisje was!
Maar dan moest ik de namen nog onthouden, en gelukkig hebben ze allemaal behalve een Kiswahili-naam ook een Engelse naam, wat het allemaal een stukje makkelijker maakte.
In Nederland had ik sponsorgeld opgehaald voor een dagje uit met de kids, en dus hadden we al snel een busje geregeld voor een dag naar… Nairobi National Parc! Allemaal met een eigen rugzakje vol met lekkere, zoete dingetjes (de zogenaamde lunch) was het al meteen een feest in het busje, waar het volume van de radio op extra hard werd gezet en het volume van de kinderstemmetjes zelfs nog harder kon! Na wat vechten om de plaatsen voorin, zaten ze uiteindelijk allemaal op hun plaats, klaar voor de verste rit van hun leven tot nu toe. Zodra we het park binnenreden zagen we al meteen de 1e leeuw, dus het was gillen en schreeuwen vanuit het busje, maar dat deerde de leeuw gelukkig niet.
Na de picknick op een veldje met uitzicht op giraffen en zebra’s, werden we meegenomen voor een wandelende safari, achter een ranger met geweer aan! We liepen naar een rivier waar de krokodillen en nijlpaarden op de bank van de rivier lagen, nu waren de kinderen ineens wel stil!
Na nog vele zebra’s, giraffen, gnoes, buffels en veel meer gezien te hebben, was het heerlijk stil op de terugweg tot aan de patat-en-nyama-choma-stop onderweg. Wat een geweldige dag dankzij de sponsors!
Na een aantal weken van voetballen, kleuren, lunchen, kletsen op het gras, touwtje springen en stoepkrijten, was het weer tijd voor de kinderen om terug naar school te gaan. Enthousiast en zenuwachtig stonden ze netjes in schooluniform om half 7 op de schoolbus te wachten. Tot 5 uur ‘s middags waren de kinderen nu onder de pannen, en dus was de rust in Asante Childrens Home teruggekeerd. Nu hadden we tijd om de baby’s en Wangare wat extra aandacht te geven, waar ze erg blij mee waren.
Door de slechte kwaliteit van het water van Naivasha, gebrek aan borstvoeding en te weinig zonlicht, lijden vele baby’s in de omgeving aan “rickets”; een aandoening aan de botten. Gelukkig kan dit goed verholpen worden op jonge leeftijd door (erg hardhandige) fysiotherapie en goede oefeningen. Obama, net 1 jaar oud, werd elke week meegenomen voor fysiotherapie en moest goed trainen om zijn aandoening aan te vechten. Eerst kon Obama alleen maar op zijn rug liggen, maar er was al snel verbetering te zien en binnen 4 weken kon hij al zelfstandig zitten! Bij mijn vertrek – 6 weken later – kon hij zelfs al op eigen kracht op zijn beentjes staan. Heel mooi om zo’n verbetering te zien bij zo’n klein, hulpeloos mensje.
Helaas bleek dat nog een paar baby’s dezelfde aandoening hebben, waar ze nu ook voor behandeld worden en hopelijk hetzelfde snelle en goede resultaat zullen boeken.